ಒಂದು ಪಯಣ

ಐದು ತಿಂಗಳಿಂದ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಉಳಿದು ಒಂದೊಮ್ಮೆಲೆ ದೂರದ ಊರಿಗೆ ಹೊರಡಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಬೇಸರ ಎನಿಸಿದರೂ ಅದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಆರು ಗಂಟೆಗೆ ಎದ್ದು ಹೊರಟರೆ ಸಂಜೆ ಆರುಗಂಟೆ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಊರು ತಲುಪಿದವಳು ನಾನು‌. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹತ್ತಾರು ಅನುಭವ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ನೆನಪು, ಒಂಟಿ ಪ್ರಯಾಣ ಬೇರೆ.

ಸರಕಾರಿ ಬಸ್ ಹತ್ತಿ ಕೂತವಳಿಗೆ ಧರ್ಮಸ್ಥಳ ಎಂದು ಟಿಕೆಟ್ ಮಾಡಿಸಿ  ಬಸ್ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಅಪ್ಪನ ಮುಖವನ್ನೊಮ್ಮೆ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಇಣುಕಿ ನೋಡಿ, ದಾವಂತದಲ್ಲೂ ತುಸು ನಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬಸ್ ಹೊರಟಿತು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಬಸ್ ತಂಗುದಾಣದಲ್ಲೂ ಏಳೇಂಟು ನಿಮಿಷ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾ ಉಡುಪಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಲು ಗಂಟೆ ಊಟಕ್ಕೆಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದರು.

ದಾರಿ ಸಮಯ ಎರಡೂ ಸಾಗುತ್ತದೆ.

ನನ್ನ ಜೊತೆಗೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸುವವರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ನನ್ನ ಎರಡು  ಬ್ಯಾಗ್ ಬಿಟ್ಟು ಇಳಿದು ಹೋಗಲು ಮನಸಾಗದೆ‌. ದೈಹಿಕ ಬಾದೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ತಡೆ ಹಿಡಿದು ಕೂತೆ ಇದ್ದೆ‌. ಆಗಾಗ ನಿದ್ದೆ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ಕಣ್ಣು ಬಿಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕೈಗಡಿಯಾರದಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದು ತಾಸು ಮುಳ್ಳು ಮುಂದೆ ತಿರುಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಹಾದಿ ಕರ್ಚಿಗೆ ಪುಸ್ತಕ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ರೂಢಿ ಇದೆ ನನಗೆ. ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಅದನ್ನು ಮರೆತೆ.

ಪೋನ್ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಕಾಲ ಕಳೆಯಲು ಭಯ. ಚಾರ್ಜ್ ಕಾಲಿಯಾದರೆ ಬಸ್ ಇಳಿದನಂತರ ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಬನ್ನಿ ಎಂದು ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಸುದ್ದಿ ಮುಟ್ಟಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಸ್ಥಿತಿ ಎದುರಾದರೆ ಎಂದು ಹಾಗೇ ಖಾಲಿ ಕೂತಿದ್ದೆ. ನನ್ನೊಳಗಿನ ಅಂತರ್ಮುಖಿ ಸಂವಹನಕ್ಕೆ ಅಷ್ಟು ದೀರ್ಘ ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಬಹಳ ಅಪರೂಪ.

ಬಂದು ಸೇರುವ ಜಾಗ.

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಂತು ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಇದೇನಿದು ಊರೆ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ ಅಮೇರಿಕವಾದರೂ ಉಜಿರೆಗಿಂತ ಸಮೀಪವಿದ್ದಿರ ಬಹುದು ಎಂದು ತಮಾಷೆ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಒಂಟಿ ಪಯಣಗಳು ಒಂದು ತರದ ಖುಷಿ ಕೊಡುವುದಂತೂ ಹೌದು. ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟೋ ಜನ ಬಂದು ಕೂತು ಎದ್ದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಾಗೆ ನಮ್ಮ ಬಸ್ಸು ಅದೆಷ್ಟೋ ಊರಿನ ದಾರಿಗಳನ್ನು ತುಳಿದು ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ನಾವೂ ಹಾಗೆ ಬದುಕಿನ ಎಷ್ಟೋ ಅಧ್ಯಾಯಗಳನ್ನು ದಾಟಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

ಸುಮಾ.ಕಂಚೀಪಾಲ್